چکیده :

     بدون تردید تمایل به رشد و تعالی در همه انسانها امری بدیهی و فطری و پاسخگویی به این نیاز، هدف اساسي توسعه است. برنامه هاي توسعه‌ نیز براي مردم و بهره مندي مردم اجرا  می گردند  به گونه اي كه كانون توسعه، مردم باشند، پس توسعه با مردم و براي مردم است. بر اساس همین اصل ، در توسعه پايدار روستايي نیز ، نقش مردم در فرايند پايدار تغييرات ابعاد اجتماعي، اقتصادي، فرهنگي و زيست محيطي بسيار بالاست .  اگر مردم به باور تغيير در اين ابعاد دست يافته و برای رفاه و افزايش بهره مندي خود از این تغییرات، استفاده مطلوب نمايند ، مي توان به يك توسعه پايدار اميدوار بود . توسعه ای که فرايند افزايش انتخاب مردم، گسترش مشاركت مردم وتواناسازي مردم براي تصميم گيري در شكل دهي و سازماندهی فضاي خويش را به دنبال داشته باشد .

  در این نگارش سعی شده تا با ردیابی تحولات اجتماعی و فرهنگی جامعه روستایی در سنوات اخیر ، به معرفی نمادهای واقعی و کاذب  توسعه یافتگی از نگاه روستاییان بپردازد. ضرورت بازشناسی نیازها و سلایق روستاییان در طراحی مسکن و محیط پیرامون برای حفظ هویت و زیبایی سیمای روستا را  بیان نماید و با تکیه بر اصل ارتقای فرهنگ خود باوری با رویکرد توسعه ، راهکارهای ترغیب و تشویق مردم روستا به حفظ الگوهای معماری روستایی در طرح و ساخت مسکن و بافت روستایی و در نتیجه حفظ روستا و بقاي هويت آن را دنبال نماید. هدایت آگاهانه برنامه ریزان و مدیران اجرایی بعلاوه  نواندیشی ، بسط ایده ها و اندیشه های متخصصان در مواجهه با نیازهای جدید در طرح مسکن  و بافت روستا از دیگر مقوله هایی است که در این مقاله مورد اشاره قرار گرفته است.

واژه های کلیدی :

 نماد توسعه یافتگی ، هویت روستا  ، مسکن و بافت روستایی ، توسعه پایدار